Zwarte levens tenuitvoerleggen ertoe: Hoe Mokum ene licht laat stralen op zijn geschiedenis van dennenboom slavernij

Op ie oorlogsmonument dat bovenin onze tourgroep opdoemt, lijkt eentje beeld van eentje gespierde man met Afrikaanse voorttrekken op onzerzijds voltooid te komen; rechts van onzerzijds staat den voormalige studiebeurs waar den vangst van den onbetaalde werk van zijn voorouders den portemonnees van 17de-eeuwse investeerders vetmesten. Den Amsterdamse Stuwdam – toeristische hotspot plusteken toegangspoort totdat den Wallen – onthult zichzelf te eentje intact verfrissend licht. “Wij loeren nader met eentje andere objectief”, legt onze reisbegeleider Jennifer Tosch, oprichter van den Black Heritage Tour, den eerste excursie te zijn soort te den stad, uit. “Er is noch voldoende Afrikaanse geschiedenis te ie nationale herinneringsvermogen opgenomen”, vervolgt Jennifer, eentje Amerikaans staatsburger met Surinaams nalatenschap, diegene sinds 2012 te Nederland woont. “Ik begon dit tournee mits eentje tussenkomst. Plusteken omdat mijn geslacht, diegene hier nu drietal generaties woont, zichzelf nog steeds noch thuis voelde.” Maar verandering is op overkomst. Black Lives Matter demonstraties te intact Nederland, zoals beweegreden van den moord op George Floyd te mei te Minnesota, vorderen dat ie land ie huis doet. Ter juni erkende premier Mark Rutte tenslotte dat vreemdelingenhaat eentje probleem is te Nederland plusteken gaf hij toe dat hij zijn opvattingen overheen ie gewoonte van blackface op…

Ie vertelsel van Stalker, greneboom filmrolletje diegene Tarkovsky ie leven kostte

Stalker (1979) is de vijfde speelfilm van de grote Russische regisseur Andrei Tarkovski (1932-1986) en de laatste die hij in de Sovjet-Unie maakte. Voor veel critici is dit het hoogtepunt van een buitengewone filmografie. Voor sommige van zijn medewerkers was het ook de film die hem het leven kostte. En niet alleen de regisseur: ook zijn vrouw, de actrice Larisa Tarkovskaja, en zijn hoofdrolspeelster en veelvuldig medewerker, Anatoli Solonitsin, hebben hun leven kortgesloten. Het is misschien overdreven om te zeggen dat deze film, die slecht werd ontvangen en nauwelijks werd gezien op het moment dat hij werd uitgebracht, de geschiedenis van de cinema heeft veranderd. Het is niet riskant om voor te stellen dat het het leven van veel van zijn (weinige) kijkers heeft veranderd. Of, in ieder geval, dat iets in deze film hen intens uitdaagde en een onuitsprekelijke en blijvende suggestie creëerde, een magnetisme dat hen steeds weer terugstuurde en hielp hun smaak te vormen, wat ze konden verwachten van de cinema en zelfs de eigenschappen van hun eigen werk. De Engelse schrijver Geoff Dyer droeg een boek aan haar op ( Zona: een boek over een film over een reis naar een kamer) dat een mengeling is…

Dennenboom man diegene dennenboom uiterst perfecte zinnen uiteindelijk heeft pennen

Te onzerzijds laatste verhandeling, waarin eentje recensent reflecteert op eentje cultureel werkgelegenheid dat hun vreugde brengt, brengt Nicholas Barber verering aan den zaligmakende escapistische stripverhalen van PG Wodehouse. Mits wij ie hebben overheen cultuur diegene mensen gelukkig maakt, willen wij opstarten met ie werkgelegenheid van PG Wodehouse. Er zijn twee uitgangspunten waarom. Den ene reden is dat ie gelukkig maken van mensen den allesoverheersende ambitie van Wodehouse wasgoed. Den andere reden is dat hij er huis ter wasgoed dan welke andere schrijver ter den geschiedenis dan zowel. Sommige schrijvers willen misschien den onrechtvaardigheden van den wereld onthullen, of onzerzijds verheffen met hun psychologische inzichten. Wodehouse, ter zijn woorden, gaf er den voorliefde aan wegens “zoetigheid plus licht” te verspreiden. Kijk maar zoals diegene titels: Niets ernstigs, Lachgas, Vreugde ter den Ochtend. Met elke sprankelende grap, elk welgemeend plus schuldeloos letterteken, elke kluchtigheid met boze zwanen plus huisdier Pekingese, elke utopische defini van eentje wandeling overheen ie terrein van ie statige stulp van eentje vriend of eentje fladder op den honderdtal peettante handicap van den koorjongens te eentje zomers dorpsfeest, wilde hij onzerzijds veraf weghalen van onze zorgen. Te zijn autobiografie Overheen Zeventig schrijft Wodehouse overheen ie waarheid dat hij eentje…

U2’s 40 grootste nummers gerangschikt

Indien Bono 60 wordt, loeren wij terug zoals hoe den Ierse grootheden krasse post-punk ter eentje stadionvullend voorstel veranderden – plus blijven met den tijdstip meegaan… 40 – Ten noorden plus ten zuiden van den rivier (1997) Verwonderlijk voldoende is Speelpop – ie worden uitgebracht aan den B-kant van Staring at the Zon – ten noorden plus ten zuiden van den rivier is ie hoorbaar huis dan porties van dat album: eentje low-key excursie zoals iets watten lijkt op trip-hop, vol met breakbeat plus lo-fi orkestsamples plus met name verlangend zoals Bono vocaal. 39 – Vertigo (2004) Indien All That You Can’t Leave Behind U2 terugkeerde zoals zulk indien hun pre-Achtung Zuigeling zelf, bracht How to Dismantle an Atomic Bomb’s brullende lead-single kip nog voorts terug: weer geïnspireerd vanwege den Sex Pistols plus Buzzcocks, onttrok ie hun sound aan zijn elementaire punkwortels: eentje gitaar, contrabas, drums. 38 – Ter eentje kleine tijdstip (2001) Waarna zij eenmalig hun jeugdige obsessie voordat Siouxsie plus den Banshees plus Joy Division van zichzelf hadden afgeschud, klonk U2 zelden indien iemand verschillend dan U2. Ter eentje Little While, echter, heeft eentje jaren ’70 Rolling Stones feel to it. Vervolgens bedekt vanwege zowel Hanson indien William…

Eminem & Dr. Dre: Eentje complete geschiedenis plus discografie

Ontdek den nalatenschap van Eminem plusteken Dr. Dre, ene van den uiterst productieve twee’s te den naslag. Den vergadering diegene den geschiedenis heeft veranderd Terwijl Eminem te ene fastfoodrestaurant aan ie afwassen wasgoed, ie battle rap-circuit raakte plusteken zijn debuutalbum Infinite zelfstandig pushte, wasgoed Dr. Dre nu ene gevestigde naam te den muziekscene. N.W.A. had ene reputatie opgebouwd mits ene van den uiterst controversiële plusteken vlam groepen van den hiphop, plusteken den solocarrière van Dre wasgoed te opkomst. Staart 1992 explodeerde ie debuutalbum The Chronic van den artiest uit Compton op den scène, waardoor ie op samples gebaseerde sonische landschap op zijn kop worden gezet; terwijl vroege hiphopinstrumenten ie product waren van ie samplen van reeds bestaande platen, wasgoed Dre’s werkwijze wegens den samples weer te creëren met behulp van live instrumentatie. Den professionaliteit waarmee Dr. Dre nu zijn inherent materiaal produceerde plusteken bouwde, trok den voetlicht van aspirant-platenmagnaat Jimmy Iovine, diegene ene stempel wilde verklappen op zijn nieuwe platenlabel: Interscopeplaten. Iovine nam den waarschijnlijkheid op Dre plusteken ie twee ontwikkelde ene wederzijds vertrouwen dat zichzelf te den komende jaren zullen uitbouwen. Terwijl duwde Em zijn cultklassieker Infinite gestaag uit zijn kofferruimte plusteken nam eindje aan ie evenement dat uiteindelijk…