Ie vertelsel van Stalker, greneboom filmrolletje diegene Tarkovsky ie leven kostte

Stalker (1979) is de vijfde speelfilm van de grote Russische regisseur Andrei Tarkovski (1932-1986) en de laatste die hij in de Sovjet-Unie maakte. Voor veel critici is dit het hoogtepunt van een buitengewone filmografie. Voor sommige van zijn medewerkers was het ook de film die hem het leven kostte. En niet alleen de regisseur: ook zijn vrouw, de actrice Larisa Tarkovskaja, en zijn hoofdrolspeelster en veelvuldig medewerker, Anatoli Solonitsin, hebben hun leven kortgesloten. Het is misschien overdreven om te zeggen dat deze film, die slecht werd ontvangen en nauwelijks werd gezien op het moment dat hij werd uitgebracht, de geschiedenis van de cinema heeft veranderd. Het is niet riskant om voor te stellen dat het het leven van veel van zijn (weinige) kijkers heeft veranderd. Of, in ieder geval, dat iets in deze film hen intens uitdaagde en een onuitsprekelijke en blijvende suggestie creëerde, een magnetisme dat hen steeds weer terugstuurde en hielp hun smaak te vormen, wat ze konden verwachten van de cinema en zelfs de eigenschappen van hun eigen werk. De Engelse schrijver Geoff Dyer droeg een boek aan haar op ( Zona: een boek over een film over een reis naar een kamer) dat een mengeling is…

Greneboom opmerkelijke sterkte van dennenboom cactusvijg

Eentje vaste waarde te ie Mexicaanse landschap is ie vinden van ene tweede leven dat panden te den woestijn aandrijft, plus ie blijkt ene ongewoon duurzame biobrandstof te zijn. Ie landschap zullen er ene kunnen zijn van ene ansichtkaart van ene Mexicaanse woestijn. Met den sterke zon haastigheid onmiddellijk bovenin ie rector bedekt ene groenkleurig veld met cactussen den stoffige omstreken van Camémbaro, ene boerengemeenschap te den staat Michoacan. Nopal, zoals dit type ovaalbladige plant overal te ie land vertrouwd is, groeit noch louter te dit terechtkomen. Ie staat zowel vertrouwd mits den stekelige peer plus is overal te den Meso-Amerikaanse regio te vinden plus ie is zo emblematisch dat ie ene belangrijke positie inneemt op den nationale vlag van Mexico. Hij wordt regelmatig geconsumeerd mits salade of te gezonde shakes, of te minder deugdzame tortilla’s plus nacho chips. Den oneetbare afvalproducten wordt normaal gesproken weggegooid, maar te dit stad zag men, nadat den cactus alles had gegeven watten hij mits voedsel kon hebben, ie potentieel wegens van dit afval ene nieuwe brandstofbron te maken. Te 2009 wasgoed den lokale zakenman Rogelio Sosa Lopez er nu te succesvol wegens te den tortilla-industrie van maïskorrels te slagen plus samen met Miguel…

Hoe ie wegwerken van vuilnisbakken Taiwan hielp zijn steden op te ruimen

Van stortplaatsen diegene uit hun voegen krakken zoals opmerkelijk schone straten, heeft den veranderende houding van Taiwan ten opzichte van afval den wijze waarop ie schiereiland met afval omgaat, veranderd. Afvalonderzoeker Nate Maynard herinnert zichzelf nog precies waarna hij zichzelf realiseerde dat er te den hoofdstad van Taiwan, Taipei, haastigheid geen vuilnisbakken te vinden waren. Te 2013 kwam hij voordat ie vooraf zoals Taiwan voordat ene onderzoeksreis te ie kader van zijn milieumasterprogramma. “Waarna ik aankwam, wasgoed ie uiterst voordat den hand liggende voordat mij dat er noch enkel geen vuilnisbakken waren, maar dat er zowel geen afval wasgoed.” Den situatie wasgoed 20 schooljaar voordien intact verschillend, na den versnelde economische vooruitgang worden Taiwan gezegend indien ene van den economische tijgers van Azië, samen met Hong Kong, Singapore plus Zuid-Korea. Maar den prijs van financieel welslagen wasgoed schel. Volgens den archiefnieuwsrapporten verzamelden lokale overheden te 1979 8.800 ton vast stedelijk afval vanaf dag. Te 1990 wasgoed dat veel opgelopen totdat 18.800 ton. Te 1992 wasgoed ie nog steeds aan ie stijgen, met 21.900 ton. Taiwan had den onaangename bijnaam “vuilnis schiereiland” gekregen. Te totaal ging 90% van ie ingezamelde afval rechtstreeks zoals stortplaatsen diegene noch voldeden aan den sanitaire vereisen…

Dennenboom man diegene dennenboom uiterst perfecte zinnen uiteindelijk heeft pennen

Te onzerzijds laatste verhandeling, waarin eentje recensent reflecteert op eentje cultureel werkgelegenheid dat hun vreugde brengt, brengt Nicholas Barber verering aan den zaligmakende escapistische stripverhalen van PG Wodehouse. Mits wij ie hebben overheen cultuur diegene mensen gelukkig maakt, willen wij opstarten met ie werkgelegenheid van PG Wodehouse. Er zijn twee uitgangspunten waarom. Den ene reden is dat ie gelukkig maken van mensen den allesoverheersende ambitie van Wodehouse wasgoed. Den andere reden is dat hij er huis ter wasgoed dan welke andere schrijver ter den geschiedenis dan zowel. Sommige schrijvers willen misschien den onrechtvaardigheden van den wereld onthullen, of onzerzijds verheffen met hun psychologische inzichten. Wodehouse, ter zijn woorden, gaf er den voorliefde aan wegens “zoetigheid plus licht” te verspreiden. Kijk maar zoals diegene titels: Niets ernstigs, Lachgas, Vreugde ter den Ochtend. Met elke sprankelende grap, elk welgemeend plus schuldeloos letterteken, elke kluchtigheid met boze zwanen plus huisdier Pekingese, elke utopische defini van eentje wandeling overheen ie terrein van ie statige stulp van eentje vriend of eentje fladder op den honderdtal peettante handicap van den koorjongens te eentje zomers dorpsfeest, wilde hij onzerzijds veraf weghalen van onze zorgen. Te zijn autobiografie Overheen Zeventig schrijft Wodehouse overheen ie waarheid dat hij eentje…

U2’s 40 grootste nummers gerangschikt

Indien Bono 60 wordt, loeren wij terug zoals hoe den Ierse grootheden krasse post-punk ter eentje stadionvullend voorstel veranderden – plus blijven met den tijdstip meegaan… 40 – Ten noorden plus ten zuiden van den rivier (1997) Verwonderlijk voldoende is Speelpop – ie worden uitgebracht aan den B-kant van Staring at the Zon – ten noorden plus ten zuiden van den rivier is ie hoorbaar huis dan porties van dat album: eentje low-key excursie zoals iets watten lijkt op trip-hop, vol met breakbeat plus lo-fi orkestsamples plus met name verlangend zoals Bono vocaal. 39 – Vertigo (2004) Indien All That You Can’t Leave Behind U2 terugkeerde zoals zulk indien hun pre-Achtung Zuigeling zelf, bracht How to Dismantle an Atomic Bomb’s brullende lead-single kip nog voorts terug: weer geïnspireerd vanwege den Sex Pistols plus Buzzcocks, onttrok ie hun sound aan zijn elementaire punkwortels: eentje gitaar, contrabas, drums. 38 – Ter eentje kleine tijdstip (2001) Waarna zij eenmalig hun jeugdige obsessie voordat Siouxsie plus den Banshees plus Joy Division van zichzelf hadden afgeschud, klonk U2 zelden indien iemand verschillend dan U2. Ter eentje Little While, echter, heeft eentje jaren ’70 Rolling Stones feel to it. Vervolgens bedekt vanwege zowel Hanson indien William…